Ocheret meni buv za kolysku [1]

Ocheret meni buv za kolysku,
V bolotah ya rodyvsya i zris.
Ya ljublju svoyu hatu polisku...
Ya ljublju svii zazurenyi lis...

A poliske pohmure boloto –
Piv-Polissya voda zalyla...
Tilky de-ne-de hutir samotnii,
Tilky de-ne-de klaptyk sela.

Choch u zlydnyah zyvemo, u brudi,
Ta pryvillya yake po vesni,
Koly vystavysh vitrovi hrudy
I letysh, i letysh na chovni.

A voda i hljupoche, i plache,
Zahlynayetsya v ljutii zlobi,
Nu, skazit, v koho serce haryache,
Yak vesnu po vesni ne ljubyt?

I ukryyut bezkrayi prostory
Bilokuri chaiky i chovny...
Tilky sluhai, yak vody hovoryat
V buinim zasviti svyata vesny.

I ne dyvno, shcho ljubymo zmalku
Buinu vodu i buini pisni...
Nashe serce – ce serce rybalky,
A zyttya nashe – knyha borni...

Ocheret meni buv za kolysku,
V bolotah ya rodyvsya i zris,
Ya zalyshyv cyu hatu polisku
I pishov voyuvaty u lis.